متن داستان شرق بنفشه از سایت سخن
برای شنیدن داستان به خلاصه انگلیسی مراجعه کنید (English Excerpt 8).
دنبالک پایین گذاری مستقیم

این نوشتهء وبنوشت را به عشق نوشتم که مشغله بسیار داشتم...

صادق هدایت (۱۲۸۱ تا ۱۳۳۰) از بزرگترین داستان نویسان صده اخیر در ایران و از بنیانگذاران ادبیات داستانی معاصر فارسی است. به او لقب پدر داستان نویسی معاصر را داده اند که خالی از واقعیت نیست. درباره اش بسیار گفته اند: له و علیه. لزومی به تکرار آن حرفها نیست که مشتاقان می دانند یا می خوانند. فقط باید به خاطر داشت که هدایت٬ سوای شخصیت فردی اش از بزرگترین نویسندگان ایران است. نثری موجز و موثر، داستان پردازی قوی، تسلط به عناصر فرهنگ ایرانی و غربی، او را به جایی رسانده که بعد از او کمتر کسی رسید. هدایت خواهی نخواهی در تاریخ ایران جاودانه است: جاودانه ای قدری تاریک…

داستانهای سورئال (فراواقع) او گاه آن قدر سیاه و تاریکند که خواندنش خوانندهء کم مایه را روان آزرده می کند. سعی کردم داستانی را از او برگزینم که کمتر تاریک باشد، شد تراژدی داش آکل. داستان را وقتی خیلی بچه بودم در کتابخانهء پدر خواندم. داستان کوتاه داش آکل از آثار رئال (واقع گرای) هدایت است و شاید یکی از بهترینشان (در کنار طلب آمرزش) که در مجموعه داستان «سه قطره خون» به سال ۱۳۱۱چاپ شد.

• داستان با «همهء اهل شیراز» شروع و تمام می شود و چه زیبا شیراز را به یاد می آورد.
  جمله موجزتر از این دیده اید؟ «همه اهل شیراز برایش گریه کردند.»
• مرگ داش آکل مرگی است نمادین. مرگ جوانمردی است در جدال با لمپنیسم (کاکا رستم). به قول دکتر عبدالمحبوب در آثار رئاليستی هدايت آنها که زنده می مانند رجاله ها هستند و اين يک واقعيت اجتماعی است.
• مسعود کیمیایی در سالهای دهه چهل فیلمی ساخت از داش آکل کم مایه و ناوفادار به داستان. از داش آکل ترانه هم ساخته اند (به گمانم خشایار اعتمادی)
• داستان داش آکل بی مناسبت نیست برای روز زن (۸ مارس). چرا که نقش درجه دوم و منفعل زن را در جامعه ایرانی به زیبایی به تصویر می کشد.

حرف بسیار است دربارهء صادق هدایت و داش آکل...

داستان را بشنوید...

شناسه:

نام داستان کوتاه: داش آکل

نویسنده: صادق هدایت

راوی: سید

مدت: ۳۳ دقیقه

فایل صوتی یا به قول بعضی ها کتاب صوتی (Download MP3, 24 kbps, 5.66 Mb)

پی نوشت: به فایل صوتی داستان٬ موسیقی نیفزودم. راستش آن قدر متن تاثیرگذار است که موسیقی را کم جلوه می کند. گفتم این متن نیازی به موسیقی ندارد.

 همیشه نوبت برترینها نیست. گاه نوبت تازه تر هاست:
هین سخن تازه بگو٬ تا دو جهان تازه شود...